aug 07 2014

Op de fiets met Flip

Nou, wij niet hoor :-) Wij zijn niet zo sportief aangelegd. Maar Peet en Hendrika gingen gisteren helemaal op de sportieve toer met Solana MTB Adventures. Flip, van Cueva La Solana, ook bekend van de frietjes en vette hap op zondag heeft ook een hele sportieve kant. En of je nu een paar uurtjes of een hele week wilt mountainbiken in onze prachtige omgeving hier, alles kan. Peet en Hendrika maakten er dankbaar gebruik van en fietsten 35 kilometer, zowel over de verharde weg als in onze mooie Rio Chicamo. Aanradertje!

Een typische Peet-foto van de Zwarte Cross

Een typische Peet-foto van de Zwarte Cross (foto: Jasper Carlier e.o. Marleen van Dinther)

Het was even afzien, want na zo´n Zwarte Cross is er heel wat om van bij te komen. Verder was het dan ook een erg rustige vakantie voor onze uitslapers. Keertje winkelen, zwemmen in het nieuwe zwembad van Marien en Anneke, uit eten, naar Solana Snacks en naar de mini-markt in ons dorp, dat was het wel zo´n beetje.

 

 

Geeft niet, het is altijd al gewoon fijn om de kinderen om je heen te hebben. Het zit er voor hen weer op, wij zijn weer bijna klaar voor de volgende invasie. Albert is er klaar voor met z´n nieuwe pan, hij kookt graag voor grotere groepen. De eerste poging was een grote pan champignons als voorgerecht wat echt lekker was, ook eieren met spek voor de lunch gaat in grote hoeveelheden en de Mexicaanse prut doet het er erg goed in. Gezellig, buiten kokkerellen en de keuken blijft schoon!

N.B.: Nog niet aangemeld als volger van het blog? Doe het maar, want de Facebook-updates houden op, omdat e liever echt geïnteresseerden op het blog hebben dan de ´alles-klikkers´. Aanmelden kan in het zijmenu!

 

jul 19 2014

Het raakt me, mag dat?

Schermafbeelding 2014-07-19 om 14.25.37

 

Is Nederland zo zuur? Of ligt het aan mij? Ik blog niet zo snel over anderen, over maatschappelijke problemen, over dingen die zich afspelen buiten ons huis of buiten ons gezin. Maar de gebeurtenissen van de afgelopen dagen hebben zo´n impact op me, dat ik het graag eens van me afschrijf.

Afschuwelijk, hoe een vliegtuig vol mensen die gewoon op vakantie gingen, hun werk gingen doen, een congres gingen bijwonen of aan het werk waren in dat toestel plotseling in een oorlog terecht kwamen waar ze part nog deel aan hadden. Gewoon uit de lucht geschoten, terwijl ik op mijn simpele iPhone kan zien welk toestel hier over komt, hoe hoog het zit, waar het vandaan komt en waar het naartoe gaat. Foutje, bedankt? Dat kan niet en dat geloof ik niet, ik vrees dat het lang duurt voor de waarheid boven komt en ben benieuwd naar de gevolgen.

Wat het betekent voor de mensen die hun geliefde, hun kind, hun ouder, hun collega of een vriend verloren, daar kan ik me alles bij voorstellen. Ik heb het meegemaakt, doorleefd en overleefd, maar als iemand zo cru en onverwacht uit je leven wordt gerukt is niets meer hetzelfde, nooit. En velen zullen hierbij niet maar één persoon verloren hebben. Dat er buiten het verlies nog een heel mediacircus speelt en er nog een onderzoek (met vieze spelletjes?) zal volgen wat heel lang kan duren, maakt het nog veel erger.

Maar wat mij vooral heel erg raakt, zijn de vele respectloze en zure reacties die ik op – vooral – Facebook terug zie. Onze koning is een huichelaar, die alleen een condoleanceregister tekent omdat het zijn taak is. Ja hoor, die man weet niet wat het is om iemand te verliezen? Friso … vers in onze gedachten. Of om aangevallen te worden? Apeldoorn, nog maar vijf jaar geleden. Rutte is een slappe zak en een vriendje van Poetin die alleen denkt aan de handelscontacten? Nee joh, we moeten iemand hebben als Bush die er meteen het leger op af stuurt om eens korte metten te maken met die Russen. Was in Irak ook een groot succes, nietwaar?

En de beroemde meneer Y. van ´t Hek stort stront uit over zijn collega´s omdat ze publiciteitsgeil op Twitter laten weten hoe ontdaan ze zijn door dit grote nieuws? Belachelijk, hij zit gewoon in Frankrijk, laat even weten wat er nog meer voor rampen op de wereld zijn en dat hij met zijn vrouw gewoon lekker een glas wijn drinkt en uit eten gaat. Maar natuurlijk heeft hij wel even mooi voer voor zijn column, waar hij geheid ook dik voor betaald wordt.

Verdraagzaamheid … hele oorlogen spelen zich af om landje-pik of religie, omdat men een ander het licht in de ogen niet gunt. Onze politici doen het nooit goed, behalve die blonde gek met die kuif die in zijn eentje een oorlog zou kunnen veroorzaken, maar nog nooit iets concreets goed heeft kunnen doen. Onze BN-ers zijn alleen uit op publiciteit en zijn geen mensen die ook hun verdriet mogen uiten, zoals de rest van Nederland dat wel mag doen met massaal gedeelde teksten, zwarte profielen en foto´s van vlaggen halfstok. Láát die mensen toch! Ieder wordt op zijn eigen manier geraakt door een ongeluk wat jou, mij en de buurman zou kunnen overkomen.

Ja, het is bizar. Het is normaler om tegen een boom te knallen en uit een auto gezaagd te moeten worden terwijl je vrouw hoogzwanger is, maar geloof me, ook dat heeft vorige week een enorme knal gegeven, letterlijk en figuurlijk. En ook daar zoeken mensen vormen om te rouwen, om hun ongeloof en verdriet te delen. Zoals ik 15 jaar geleden getroost werd, maar ook heel veel anderen heb getroost toen mijn lief omkwam door een bizar ongeluk. Gun elkaar toch die rouw.

Nee, ik ken niemand uit dat vliegtuig. En ja, het raakt me enorm omdat er zoveel landgenoten aan boord waren, het doet veel meer met me dan wanneer er eenzelfde aantal mensen omkomt bij een treinongeluk in Verweggistan. Mag dat, meneer Youp? Niet? Nou dan zeg ik het hier: ik vind het verschrikkelijk, het raakt me enorm. Zie je, ik doe het lekker toch. Eet smakelijk, daar in Frankrijk.

Het maakt me misselijk en verdrietig om te zien hoeveel azijnpissers er gebruik maken van de uitingen van rouw, verdriet en medeleven om hun eigen politieke  stokpaardjes te lanceren en daarmee anderen in de zeik te zetten. Zo, dat is eruit. Ga de straat op, ga protesteren voor weet ik wat wel doel of gewoon om je nood te klagen, maar heb respect voor het gevoel van anderen. Je kan tegenwoordig geen normaal onderwerp meer zien of dezelfde klagers en mopperaars komen er weer tussen om de boel af te zeiken.

Meneer van ´t Hek en al die azijnpissers, ik ga vanavond lekker eten bij mijn favoriete restaurant hier in Spanje, want het leven gaat door en ik ben blij dat ik na een groot verdriet weer heel veel geluk heb leren kennen. Maar ik ben ook superblij dat ik nog mens genoeg ben om diep geraakt te worden door de enorme ramp die anderen nu zo diep raakt.

jul 15 2014

Kleine vakantie aan de Mar Menor

Cabo de Palos

Vakantie in eigen land. Altijd leuk en zeker in een land wat zo divers is als ons mooie Spanje. Meer en meer gaan we dit land ontdekken en hoewel onze bestemming deze keer niet nieuw was, was het toch weer een belevenis apart.

Gisterenmorgen togen we via een mooie binnenroute door onze eigen Región de Murcia naar Los Narejos, waar onze vrienden Elisabeth en Salvador een vakantiehuis hebben. Ook een typisch Spaans verschijnsel: wonen in het binnenland en aan de kust een stekkie hebben voor vrije weekenden en voor de zomervakantie. In dit geval was het de vader van Salva die 14 jaar geleden, lang voor de crisis toesloeg, een appartement kocht op een goede 200 meter van het mooie zandstrand van de Mar Menor. De Mar Menor is een binnenzee en dat is best een bijzonder verschijnsel .

Important!

De Mar Menor is een lagune in het zuidoosten van de regio van Murcia in Spanje. De lagune is gescheiden van de Middellandse Zee door een strook land, La Manga del Mar Menor genaamd, die 21 km lang is en haar breedte varieert van 100 tot 1200 meter. De lagune is bijna 170 vierkante kilometer groot  en heeft 70 km kustlijn. Het water is heerlijk warm, aangezien de lagune niet meer dan 7 m diep is. Het werd daarom door de bekende zwemster en Hollywood actrice Esther Williams uitgeroepen als “het grootste zwembad ter wereld”.

Goede sportfaciliteiten maken het één van de drukste plaatsen in Europa voor alle vormen van watersport. De noordkant is een natuurpark, dat “Salinas y Arenales de San Pedro del Pinatar” genoemd wordt. Het bestaat uit zoutmeren waar zeezout gewonnen wordt. Verder is het bekend voor haar modderbaden. Verschillende hotels hebben kuren uitgewerkt, maar de plaatselijke bevolking gaat naar het natuurpark om zich onder te dompelen in de modder.

De stranden van de Mar Menor behoren tot de gemeenten San Pedro del Pinatar, San Javier (Santiago de la Ribera, gedeelte van La Manga, Lo Pagan en The Cuarteros), Los Alcazares en Cartagena (Los Urrutias, Los Nietos en een gedeelte van La Manga).

De Feniciërs kozen deze “kleine zee” al eerste om hun zomerresidentie te installeren eerst, later kwamen ook de Moorse koningen. Nog steeds trekt deze plek trekt mensen aan die op zoek zijn naar een rustige omgeving, waar men met ideale weersomstandigheden het hele jaar door kan rusten en zich ontspannen.

Het is opvallend dat het merendeel van de strandgangers Spaans is, er zijn wel buitenlanders, maar veel minder dan in de bekende badplaatsen wat noordelijker aan de Costa Blanca. De Mar Menor ligt in de provincie Murcia en is volgens Salvador vooral ook erg in trek bij de Madrilenen, die er blijkbaar heel veel huizen bezitten en hun vakanties graag doorbrengen op de landstrook tussen de Middellandse Zee en de Mar Menor.

Wij wandelden ´s morgens langs het strand, dronken wat met Elisabeth, Salva en hun zwager José (bij ons bekend als Sjakie Dos) die er niet weg te slaan is op het moment. Daarna aten we heerlijke gamba´s. pizza en meer lekkernijen bij Restaurante Angela, pal naast het appartementencomplex waar we logeerden in het ruime huis van Salva´s familie. Juli is hun maand en de maanden juni en augustus zijn voor zijn broers. Zo werkt dat in Spanje :-)

Na een welverdiende siesta togen we rond half zeven naar het strand om lekker te badderen in het warme, ondiepe water. Het is er superveilig voor kinderen omdat je zeker 200 meter de zee in moet voor je in water komt waar je niet meer kan staan en er is weinig golfslag. Kleine Martín is nog net geen drie maanden, maar ging heerlijk in de armen van zijn ouders mee. Goh, wat genoot dat manneke van het warme bad! Los Narejos ligt maar een kilometer van het vliegveld van San Javier en hoewel er niet continue vliegtuigen overkomen, vliegt Ryanair toch heel wat toeristen in in de maand juli. Ik moet zeggen dat het een bijzondere ervaring is om in de zee te dobberen en zo´n enorme vogel vlak boven je langs te zien scheren. Ze zijn dan al volop aan het landen, heel apart, je hebt het gevoel dat jet het landingsgestel zo kan aanraken.

Ook weer iets: toeristen gaan op het heetst van de dag naar het strand, Spanjaarden gaan ´s ochtends of ´s avonds zodat het niet meer zo heel warm is. Het was dik 9 uur eer we terug waren en na een verfrissende douche om het zout en zand van ons af te spoelen, gingen we het hoekje om naar de straat waar zich tientallen restaurants bevinden met de terrassen waar je maar kan kiezen wat je wilt eten. Wij kwamen terecht bij Route 66 (geen familie van die in Benijofar) en namen een schaal nacho´s mét. De mannen hadden daarna nog wel zin in een hamburger, maar Eli en ik kozen voor een lekker stuk appeltaart. Koffie na en ondertussen zagen we het plein leeglopen. Ook een verschil: de meeste Spanjaarden eten in hun eigen huis, de buitenlandse toeristen zoeken de terrassen op en zo is rond half 12 bijna alles al leeg, want die eten vroeg. Spanje komt dan pas echt op gang :-)

Dat hebben we geweten, want naast ons zaten blijkbaar een aantal gezellige Spaanse vriendinnen die gewoon tot half drie hebben zitten kletsen, lachen en lol maken op het balkon van hun appartement. Dat is de andere kant van de gezelligheid van kust: veel mensen, overal auto´s en drukte tot ver in de nacht. Wij vonden het erg gezellig, zo´n dagje kust, maar weten nu weer dat wij nooit een huis in een kustplaats zullen kopen.

Vanmorgen bleek dat Elisabeth het ook wel een beetje gehad het met huis, strand en vice versa. We stelden hen dus voor om eens een stukje verder te gaan kijken en zo togen we naar het leuke authentieke kustplaatsje Cabo de Palos, waar we al eerder waren. We ontbeten aan de haven en genoten van de rust en gezelligheid daar.  We wandelden langs de haven, reden naar de mooie vuurtoren en besloten daarna eens de andere kant van de Mar Menor te gaan bekijken. Wij deden dat al eerder, maar Elisabeth was niet verder geweest dan La Manga, jaren geleden. We reden de 21 kilometer landtong en weer terug en zagen dat de strandjes daar erg rustig waren met op veel plaatsen leuk vermaak, zoals waterglijblanen, waterfietsen, jet ski´s en restaurantjes. Helemaal geen verkeerde plek voor een leuke strandvakantie als je ervan houdt!

Wij lieten de kust weer achter ons om even naar het Centro Comercial Espacio Mediterraneo bij Cartagena te gaan. We keken meer rond dan we shopten, maar zagen onze vrienden genieten van het onverwachte uitje, terwijl opa Kanguroo trots achter de kinderwagen liep. Leuk woord he? Een oppas heet in Spanje een kangoeroe :-) In de buidel dus, in dit geval de kinderwagen waar dit vrolijke ventje helemaal enthousiast wordt als Albert in het Nederlands tegen hem begint te kirren. Dat wordt nog wat, die leert vanzelf Nederlands zo :-) We aten een voortreffelijk dagmenu bij de Cotton Grill en reden moe en voldaan terug naar Los Narejos. Tas pakken boven en op naar Macisvenda, want één nacht in de gekte van de Spaanse kust is genoeg voor ons. Dit is het Spanje wat ik me voorstelde voor ik hier ooit kwam en dat is dus niet ´ons Spanje´. We zullen Elisabeth en Salvador volgend jaar eens ´ons Nederland´ laten zien, wat zullen ze genieten daar. Bestellen jullie alvast mooi weer voor eind april 2015?

Oudere berichten «