jan 12 2015

Inpakken en nog lang niet wegwezen

Zo, het leven is weer een beetje normaal. Ik heb een tijdje het gevoel gehad dat ik vanaf begin augustus in een achtbaan heb gezeten. Van veel gasten uit Nederland in de maanden augustus en september, met een aaneenschakeling van eten, koken en uitstapjes tot een bliksembezoek aan Nederland in oktober, dik zes weken van huis en toen meteen weer naar Nederland en tot slot een klinkend kerstdiner op tafel toveren op kerstavond. Oef, dat was heftig!

Alle ervaringen, emoties en herinneringen beginnen een plekje te krijgen en we zitten weer in het ritme van alledag. Het mooie weer hier in Spanje (ha, koud, zegt de buurvrouw, nu het een dag niet boven de 20 graden is) werkt er zeker aan mee dat we weer lekker in ons vel zitten. Albert is de extreme vermoeidheid kwijt en ik heb het gevoel dat eindelijk alles weer op z´n plek ligt en alles weer eens een keer is schoongemaakt van voor tot achter. Lekker, gewoon weer thuis.

Ondertussen werken de kinderen van Frans in Made er hard aan het appartement aan ons over te dragen. Het moet niet gemakkelijk zijn, het leven van je vader opruimen. Ik hoop dat ze het allemaal een beetje een plekje kunnen geven. Wij zijn erg blij met het appartement nu we de knoop definitief hebben doorgehakt. Natuurlijk had Frans er van ons nog jaren mogen blijven wonen, maar nu het feit er ligt, beseffen we ook dat we een heel mooi plekje krijgen in Nederland. Een rustpunt tijdens de tot nu toe erg hectische reizen en een plaats dichtbij winkels en allerlei andere faciliteiten. Made ligt in een mooi gebied en het is vertrouwd. Gek genoeg heb ik nooit de behoefte gevoeld om terug te gaan naar mijn geboorteplaats, maar nu het er toch van gaat komen, ben ik er erg blij mee.

Er bestaan, mede dankzij Facebook, nog heel veel contacten met vroegere klasgenootjes, vriendinnen en buurtjes en we hoeven niet te zoeken naar van alles en nog wat, we kennen het gewoon. Want ook voor Albert is het niet vreemd, hij woonde maar een kilometer of vijftien van Made vandaan toen wij elkaar leerden kennen en deed regelmatig boodschappen op de May. Zal ik eens wat vertellen? Ik ga op 21 april in Made naar de Saradag! Samen met een aantal oude bekenden die spontaan op Facebook reageerden toen ik zei dat ik het eng vond om alleen te gaan. Ik heb er blijkbaar nog een paar over de streep getrokken. Allemaal 50 of bijna 50-jarigen samen een dag op pad.

Ondertussen regelt neef Jack dat er een groot aantal nieuwe ramen in het huis gezet gaan worden, want blijkbaar zijn er nogal wat glazen lek. Tja, dubbel glas van 18 jaar oud, je kan er niet veel van zeggen natuurlijk. Ook hebben we via hem al een offerte liggen voor al het schilderwerk. Alles zal opnieuw in de lak gaan en de muren worden gesausd, zodat we er een frisse start kunnen maken. Het sanitair en tegelwerk is prima, daar hoeven we niets aan te doen en de keuken en de vloeren zijn ook mooi. De meubels zijn besteld bij onze eigen vertrouwde Haco, niet duur, toch mooi, laten we maar zeggen en hier in Spanje hebben we al bedden gekocht voor de logeerkamer. Maf, want we kochten in Nederland speciaal bedden voor hier en nu andersom. Dat komt omdat we een lange smalle logeerkamer hebben en toch graag de breedte willen benutten. Met bedden van 1.90 meter lang, blijft er nog ruimte genoeg over om er achterlangs te kunnen lopen. Vandaar, dus.

Onze handen jeuken natuurlijk weer om aan de slag te gaan, maar net als in 2010 zitten we weer 2000 kilometer van het huis vandaan. Wat kan je dan nog? Nou … shoppen natuurlijk. Mooi nieuw beddengoed voor onze eigen slaapkamer, kijken bij Ikea wat we allebei mooi vinden voor de keuken, want dan kan ik het halen als ik er in maart alleen ben en eens gaan kijken bij onze favoriete decoratiewinkels in Agost om wat originele Spaanse accessoires mee te kunnen nemen. Albert was een beetje verliefd op een mooie grote flatscreen die voor een prikkie bij de Makro stond, dus kijken we hier nu naar een enorm scherm en is onze televisie in de doos gegaan om in Nederland te gaan gebruiken. En ik scoorde met die actie héél veel spaarpuntjes voor een broodrooster, sandwichmaker/wafelijzer, keukenmachine, staafmixer, handmixer en een waterkoker. Ben druk bezig met mijn uitzet :-)

En zo waren de koffers amper uitgepakt in de logeerkamer en was het eindelijk weer helemaal netjes, toen de eerste dozen met ´dat kan straks mee´ weer op het bed stonden. Laten we eerlijk zijn, als je goed je kasten nakijkt, zijn er best dingen die je over hebt, dubbel hebt of gewoon goed daar kan gebruiken. Zo werd de wekkerradio hier een aantal jaren geleden vervangen door een internetradio, om toch ´Met het oog op morgen´ te kunnen ontvangen en kan de oude dus mee. De stoere, warme Dubarry-laarzen zijn hier nooit meer uit de kast geweest, hoppa, ook naar Nederland, net als de winterjassen. Albert vond het huurcontract van Hertz van februari 2012 nog in zijn binnenzak toen we in december naar Nederland gingen. Die jas wordt hier dus echt nooit gedragen. Langzaam maar zeker komt die aanhanger vol hoor, terwijl hij in Australië zich nog afvroeg hoe we voor de heenweg gewicht erin konden krijgen. Want de retourvracht, een gave oude bakkershandkar, wacht al een jaar op ons bij Jan en Annie in Schijndel.

Weet je wat ook meeverhuist, al voor de derde keer nu? Mijn favoriete servies, wat ik járen geleden vond bij de ouderwetse winkel in huishoudelijke zaken aan de Voorstraat in Beesd, bij Van Bommel. Het kostte destijds 500 hele guldens, best veel geld, maar ik was er zo verliefd op en het stond ook geweldig in de mooie antieke kast met glazen deuren die nu nog steeds in de casita staat. Leuk voor onze gasten, maar ik kom daar alleen om te poetsen, dus ben ik blij het mee te nemen naar de May en het daar ook gewoon te gaan gebruiken. Ik heb het vanmorgen al helemaal netjes ingepakt.

Drie maanden duurt het nog, voor alles meegaat, maar door nu al wat dingen voor te bereiden, hebben we toch het gevoel ons steentje bij te kunnen dragen. Het wordt vast een bijzondere trip, want onze nieuwe plannen hebben de oude niet in het water doen vallen. We gaan op 10 april een weekje in een superleuke vakantieboerderij in Oosterhout, samen met onze Spaanse vrienden Elisabet en Salvador en baby Martín. Albert en Salvador rijden met bus en aanhanger al een dag eerder weg en ik ga met Eli en Martín vliegen. Het enige werk wat we doen is de aanhanger lossen in Made en dan gaan we een week heerlijk toeristische dingen doen met hen. Als zij met z´n drietjes op 17 april terugvliegen, zullen wij onze eerste nacht samen op de May slapen en een paar weken blijven om het huis helemaal naar onze zin te maken. We hebben d´r sin an!

dec 31 2014

Op de valreep … 2014

Gelukkig Nieuwjaar

Oudjaarsdag 2014, lekker samen voor de TV kijken naar woonprogramma´s, dat hebben we altijd al leuk gevonden en we hebben nu natuurlijk weer wat inspiratie op te doen. We blijven vanavond thuis, zoals altijd op oudejaarsavond. Vroeger omdat we onze paarden niet alleen wilden laten en nu omdat we het gewoon erg leuk vinden op televisie en niet zoveel zin hebben om elders aan te schuiven. Wel lief dat twee Spaanse gezinnen ons vroegen, want die maken zich wat bezorgd om ons, zo zonder familie hier. Vanuit hun visie wel begrijpelijk, maar ik denk dat onze kinderen gewoon net zo lief naar vrienden gaan als we volgend jaar wellicht wel in Nederland zijn. Snap ik best!

Een jaar vliegt om, hoe ouder je wordt, hoe sneller ze gaan.. Soms is het op onze leeftijd wel eens goed dat je een blog hebt om terug te kijken op wat we allemaal gedaan hebben. Tjonge, wat hebben we veel bezoek gehad dit jaar, ik tel maar liefst 23 vakantiegangers in de casita, waarvan sommigen meer dan één keer kwamen. In totaal hadden we een ´bezetting´ van 12 weken. Ha, menig verhuurder zou er blij mee zijn, maar hier stromen de huurpenningen niet zo hard binnen. Komend jaar gaan we het wat rustiger aan doen, omdat we zelf sowieso al minimaal twee keer voor een paar weken naar Nederland gaan. In april gaan we echt vakantie vieren met Elisabet, Salvador en baby Martín en als zij terug naar Spanje zijn, gaan wij het appartement naar onze eigen hand zetten. We zijn al zoetjesaan begonnen met spullen verzamelen, zo zijn er Spaanse bedden gekocht voor de logeerkamer daar, omdat ze hier nog 1.90m lange bedden verkopen en die daar goed passen. Deze week hebben we een leuk vakantiehuis in Oosterhout geboekt om met de Spanjaarden lekker de ruimte te hebben. In augustus gaan we met het gezin van schone zus Trees en ons eigen kroost op vakantie in het Brabantse Handel om te vieren dat de dames (zij en ik dus) Sara gaan zien. Een week later trouwen Sjouk en Henke en daar mogen wij bij zijn. Voor de fiestas in Macisvenda zijn we zeker weer terug.

Het jaar 2014 begon met het bezoek van Peet en Hendrika en met hun nieuwe huis in Rumpt. Al begin februari werd er getekend voor de overdracht en vanaf april woont Hendrika ook in de Betuwe, waar zij al vanaf het eerste begin werk heeft gevonden en een leuk paard om bij te rijden, vlak bij huis. Zij troffen zoals altijd in de tweede week van januari geweldig weer hier, net als Stef en Jeanne later die maand. In februari ging ik een paar dagen naar Nederland, mede om met Esmee naar het ziekenhuis te gaan, wat helaas weer weinig opleverde.

Onze vakantie in april in Nederland was gezellig, maar weer erg druk, hoewel het veel rust gaf om een huis te huren in plaats van in een hotel te zitten. Onderweg gingen we naar Janssen en Whisper, die het nog altijd goed doen in Frankrijk en we sloten de reis af met een weekend Haaksbergen met de paardenclub.

In mei waren we uitgenodigd voor de doop van kleine Paula en in augustus bij die van haar neefje Martín, bijzonder hoe we als familie worden opgenomen en als enige niet-familieleden bij zulke gelegenheden aanwezig mogen zijn. We waarderen dat zeer en nodigen de familie graag ook af en toe bij ons uit, hoewel dat wel meteen een hele grote groep is om voor te koken. Nou zijn we wel wat gewend inmiddels, want in juni was onze cantina omgetoverd tot de voetbalkantine tijdens het WK Voetbal waar Nederland al snel Spanje eruit gooide, maar wij straf de Spaanse vlaggetjes naast de Nederlandse op ons terras lieten hangen. Albert was jarig tijdens een avond met twee wedstrijden van Spanje en Nederland en dat vierden we met een gezellige groep, waaronder Bram en Trees én de tot onze verrassing overgekomen Jack en Ina.

Juli was vrij rustig, ons enige uitstapje met overnachting was naar Eli en Salva in Los Narejos aan de kust, maar in augustus vielen we van de ene barbecue in de andere toen de Gardeniertjes in het huis van Ineke zaten en wij hier Jordy en Macy met papa en mama hadden. Nieuwe traditie wordt het eten bij ons na de optocht van de feesten in het dorp, want dat was dit jaar superleuk met een gemengd Spaans-Nederlands gezelschap. Zelfs Anneke zat drie dagen na haar operatie al prinsheerlijk mee te knabbelen. In september leefden we al een beetje naar ons grote avontuur toe, maar kregen we ook nog een paar keer bezoek, waaronder Esmee en Andy en in oktober kwam Saskia met mij mee terug, nadat ik een paar dagen geshopt en bijgekletst had in Nederland.

Moet ik nog vertellen over november en december? Ha, daar is al wel heel veel over geschreven natuurlijk, maar onze grote reis naar Australië was een avontuur wat we niet graag hadden willen missen. De reis van ons leven, zei Albert, maar ik heb er ook nog een aantal in Amerika vers in mijn geheugen die geweldig waren. Het was gewoon allemaal zo mooi, al die verre reizen naar prachtige landen waar we ons zo thuis hebben gevoeld. Maar het blijkt ook vrij zwaar te zijn voor Alberts gezondheid en daarom lijkt het erop dat we in de toekomst dichter bij huis zullen blijven. Is het dan toeval dat precies op de dag van onze terugkomst het bericht komt van het overlijden van Frans, mama´s lieve maatje? Misschien niet, misschien is het een teken dat ons leven in Spanje ligt en dat we in de toekomst onze bezoekjes aan Nederland rustiger moeten gaan maken en meer tijd moeten nemen voor wat ons daar na aan ons hart ligt. Het afscheid van Frans was mooi en wij kunnen verder met een fijne eigen plek daar. We zijn gezegende mensen.

Buiten al deze bezoekjes, vakantie en feestelijkheden was vooral het leven van alle dag weer goed in Spanje. We brachten veel tijd door met Anneke en Marien, wat van alle kanten prettig voelt en gingen geregeld ook een hapje eten met andere vrienden en kennissen. De frietjes van Klaasje op zondag, met tegenwoordig Flip in de bediening, zijn altijd weer een goede reden om ons te mengen onder andere Nederlanders en nog steeds is Las Palmeras in Crevillente ons favoriete restaurant hier. Het leven is goed in Spanje, wij zijn dankbaar voor een mooi jaar wat achter ons ligt en kijken uit naar het volgende.

Wij wensen al onze lezers, waar ook ter wereld, een gezond, gelukkig en sprankelend 2015.

dec 26 2014

Kerstmis door de jaren heen

IMG_1083

Kerstmis is hier in Spanje alweer voorbij. Hier kent men maar één kerstdag, maar er ligt wel veel nadruk op de feestelijkheden op Kerstavond. La noche buena, de mooie avond, zoals ze hier zeggen. Voor ons was het deze keer ook een mooie avond, met vier vrienden aan tafel aan een uitgebreide kerstdis waar Albert en ik een paar dagen druk mee zijn geweest. En dat na ons bliksembezoek aan Nederland met de jetlag nog maar half verwerkt. Maar het was zeker de moeite waard. We hebben heerlijk gegeten, gezellig getafeld en genieten nog na van de complimenten voor onze feestelijk gedekte tafel en het menu.

IMG_1088

 

Op dit soort dagen, als ik uitgeblust in mijn luie stoel hang, na wat wel een rollercoaster van drie drukke maanden lijkt, kijk ik altijd terug naar het jaar, maar ook vaak naar de jaren ervoor. Het was een toppertje, 2014, maar dat komt nog, want anders heb ik op oudjaarsdag niets meer om op terug te kijken. Nee, ik ging net in mijn blog terug naar het eerste jaar dat ik over de kerst schreef, 2007. Het jaar dat we blij waren dat we Whisper konden halen in de kliniek in Bodegraven omdat zijn zere pootje zo goed was verbonden dat ze er toch niets aan deden, een week lang. En ook de kerst dat Albert vond dat we er maar eens niks aan deden, hij was het een beetje zat, al dat gedoe. Dus aten we alleen Tepan Yaki op Eerste Kerstdag en ging iedereen zo´n beetje z´n eigen gang. Ik weet echt niet meer welk kind in welke relatie met wie zat en bij welke schoonouders er dus gegeten werd :-)

2007:

Albert heeft tachtig niemendalletjes gekeken. Ongeloofelijk hoeveel alleenstaande blonde Amerikaanse moeders met schattige jongetjes deze kerst getrouwd zijn met de kerstman, waarvan niemand natuurlijk wilde geloven dat het echt de kerstman was! Ik kijk over de laptop mee naar de niemendalletjes, naar Frans Bauer in Ahoy, naar Hans Libregts, die ik wel echt leuk vind en zelfs naar Bud Spencer en Terence Hill. Goedkoop kerst-TV is dat toch, al die herhalingen. Ik zag al zappend ook nog Sissi, Annie en zelfs The sound of Music. En ik? Ik timmerde een reisplan in elkaar voor Amerika 2008, volgens mij achteraf de mooiste die we gemaakt hebben daar.

In 2008 aten we op Tweede Kerstdag ook al gewoon pannenkoeken en ´s avonds patat met Van Dobben-kroketten, toen waren we alweer zat van al het gedoe, maar het was wel gezellig! Bep en Theo kwamen eten, zij is het zusje van mijn overleden man Gerard en de enige van de familie waar ik altijd contact mee heb gehouden.

2008

Het was heel gezellig met Mama Mia, de film, op DVD. Leuk om die te zien nadat we in Las Vegas zo van de muscial genoten hadden. Het kerstdiner bestond uit een ouderwetse simpele, doch voedzame en gezellige gourmet met veel vlees en veel wijn. Bep en Theo zijn een goed stel, want Bep drinkt geen druppel alcohol en Theo is een echte wijnliefhebber en komt dan ook graag hier kijken wat we weer onder de kurk hebben.

BlackWhite

 

In 2009 was Peet in Australië en hadden wij naast drie paarden ook nog onze twee dikke, dampende grote Hampshire Down schapen Loek en Leopold op stal, dik in het stro. Keigezellig was dat en wat heb ik ze verwend met paardensnoepjes en knoflooktoastjes. Ze waren er zo gek op dat ze stonden te hupsen als ik binnenkwam. Confronterend ook, lezen over die kerstmis, want we gingen eten met tante Co, mama en Frans in Made. Alledrie zijn ze er niet meer nu …

2009

Het is Eerste Kerstdag, de croissantjes waren heerlijk! We gaan de stallen doen en dan optutten voor ons bezoek aan oma en Frans in Made, die ons hebben uitgenodigd voor een buffet bij ‘De Brasserij’. Maar …. het sneeuwt met grote witte vlokken, een echte witte kerst … terwijl het volgens de weerberichten bijna overal al zou regenen. Op hoop van zegen, we moeten wel de weg op.

Die kerst hadden we werkelijk nog geen idee van een verhuizing naar Spanje, echt helemaal nooit over gehad. Dat idee ontstond een paar weken later toen we sneeuw, ijzel en gladheid echt helemaal zat waren en Albert geen raad meer wist van de pijn. En wat wij in de kop hebben, hebben we niet in de kont, dus vierden we in 2010 onze eerste Kerstmis in Spanje. Het huis in Beesd was nog niet verkocht, maar we hadden hier de boel al aardig op orde. Mama en Frans waren de eerste gasten in onze casita en we maakten een prachtige tour naar het bedevaartsplaatsje Orita en de grot van San Pascual.

dsc028551

2010

La Buena Vida bleek een erg goede keus, want we aten er een voortreffelijk driegangen menu met appetizers, koffie en een half flesje wijn per persoon voor een echt Spaans prijsje. Het was echt heerlijk en vooral ook gezellig. Buiten scheen nog steeds de zon uitbundig toen we rond vier uur thuis kwamen, dus hebben we ons nog een tijdje op het terras genesteld. Tweede Kerstdag en lekker buiten in de zon zitten, we zijn gezegend! Toen buurman Cor nog even langs kwam, moesten we hem gelijk geven: zij hebben met kerst elk jaar al buiten kunnen zitten hier.

In 2011 gingen we naar de nachtmis in het dorp hier en de volgende dag naar La Finca voor het kerstdiner, met Esmee die hier ook was. Dat was voor ons het begin van het einde daar … jammer.

2011

Een heel mooi gebaar vonden we het zegenen van de door de mensen zelf meegebrachte kindjes uit de kerststal thuis. Die kindjes werden in een mooi mandje of kleedje of de voorste bank gelegd en tijdens het zegenen vastgehouden door de mensen. Ook wij kregen de zegen met de kwast, waarbij de waardering en het welkom duidelijk uit de ogen en lach van de priester spraken. Fijn!

Tja, wat zullen we ervan zeggen? Het eten was niet slecht, vooral de soep was erg lekker, maar niet echt ‘kerst’. Niet de extra feestelijke touch die kerst zo bijzonder kan maken met iets als een welkomstdrankje, een mooi opgemaakt bord, feestelijke aardappeltjes in plaats van gewoon frietjes of een mooi opgemaakt dessert. Jammer, voor mijn gevoel was het vorig jaar toch specialer. Een beetje een gemiste kans …

Het zegt wat over 2012 dat ik over dat Kerstfeest geen blog heb geschreven. Ik weet dat we gingen eten bij El Paraíso in Los Baños de Fortuna met Aart en Fien. Maar in mijn oudejaarsterugblik blijkt toch dat het geen echt makkelijk jaar was, emotioneel. gelukkig was 2013 een stuk beter!

2012

En dan is het 2012 en als je dan terug kijkt naar de turbulente jaren 2010 en 2011, verwacht je dat dat wel een jaar zal worden waarin je eindelijk rust vindt en kan gaan genieten van alle mooie dingen om je heen.

Voor mij zal 2012 altijd het jaar blijven waarin ik wees werd, geen ouders meer had en mijn jeugd eigenlijk voorgoed voorbij was. Zonder broers of zussen is er niemand meer over van ´thuis´. Ik denk dat alleen mensen die enig kind zijn die impact volledig kunnen meevoelen. Ik ben iemand die graag het glas halfvol ziet en positief omgaat met de ernstige dingen in het leven.

Van kerstmis 2013 is me vooral de zaterdagavond voor kerst bijgebleven, toen we samen een avondje naar Murcia gingen. Kerstmarkt, mooie winkels, prachtige verlichting en een geweldige sfeer! Zomaar, we doen dat gewoon nooit eigenlijk. En verder was 2013 echt een topjaar met een nieuwe kleindochter, een fantastisch huwelijksjubileum en nog veel meer moois! Dat jaaroverzicht is een aaneenschakeling van hoogtepunten.

2013

Buiten gekomen zagen we dat op het grote podium het orkest zich gereed maken en natuurlijk bleven we om te kijken wat er ging gebeuren. Wat was het geweldig! Het begon vrij ingetogen, maar al snel kwamen er prachtige zangers bij en werd het een groot feest van herkenning. Het Slavenkoor, de Radetskymars, kerstmelodieën, maar bijvoorbeeld ook een prachtig gezongen Ave Maria galmden over het plein heen, waar honderden mensen enthousiast meedeinden- en klapten met de vrolijkere nummers en ingetogen luisterderden naar de gevoeligere muziek. Wat een verrassing, zomaar onverwacht!

En zo is kerstmis 2014 weer voorbij. En kerstmis 2015 … dat vieren we misschien wel in ons eigen appartement ´op de May´. We zijn druk bezig met hoe dat er uit gaat zien en het geeft ons weer een mooi project om het nieuwe jaar mee te beginnen.

Oudere berichten «