jul 19 2014

Het raakt me, mag dat?

Schermafbeelding 2014-07-19 om 14.25.37

 

Is Nederland zo zuur? Of ligt het aan mij? Ik blog niet zo snel over anderen, over maatschappelijke problemen, over dingen die zich afspelen buiten ons huis of buiten ons gezin. Maar de gebeurtenissen van de afgelopen dagen hebben zo´n impact op me, dat ik het graag eens van me afschrijf.

Afschuwelijk, hoe een vliegtuig vol mensen die gewoon op vakantie gingen, hun werk gingen doen, een congres gingen bijwonen of aan het werk waren in dat toestel plotseling in een oorlog terecht kwamen waar ze part nog deel aan hadden. Gewoon uit de lucht geschoten, terwijl ik op mijn simpele iPhone kan zien welk toestel hier over komt, hoe hoog het zit, waar het vandaan komt en waar het naartoe gaat. Foutje, bedankt? Dat kan niet en dat geloof ik niet, ik vrees dat het lang duurt voor de waarheid boven komt en ben benieuwd naar de gevolgen.

Wat het betekent voor de mensen die hun geliefde, hun kind, hun ouder, hun collega of een vriend verloren, daar kan ik me alles bij voorstellen. Ik heb het meegemaakt, doorleefd en overleefd, maar als iemand zo cru en onverwacht uit je leven wordt gerukt is niets meer hetzelfde, nooit. En velen zullen hierbij niet maar één persoon verloren hebben. Dat er buiten het verlies nog een heel mediacircus speelt en er nog een onderzoek (met vieze spelletjes?) zal volgen wat heel lang kan duren, maakt het nog veel erger.

Maar wat mij vooral heel erg raakt, zijn de vele respectloze en zure reacties die ik op – vooral – Facebook terug zie. Onze koning is een huichelaar, die alleen een condoleanceregister tekent omdat het zijn taak is. Ja hoor, die man weet niet wat het is om iemand te verliezen? Friso … vers in onze gedachten. Of om aangevallen te worden? Apeldoorn, nog maar vijf jaar geleden. Rutte is een slappe zak en een vriendje van Poetin die alleen denkt aan de handelscontacten? Nee joh, we moeten iemand hebben als Bush die er meteen het leger op af stuurt om eens korte metten te maken met die Russen. Was in Irak ook een groot succes, nietwaar?

En de beroemde meneer Y. van ´t Hek stort stront uit over zijn collega´s omdat ze publiciteitsgeil op Twitter laten weten hoe ontdaan ze zijn door dit grote nieuws? Belachelijk, hij zit gewoon in Frankrijk, laat even weten wat er nog meer voor rampen op de wereld zijn en dat hij met zijn vrouw gewoon lekker een glas wijn drinkt en uit eten gaat. Maar natuurlijk heeft hij wel even mooi voer voor zijn column, waar hij geheid ook dik voor betaald wordt.

Verdraagzaamheid … hele oorlogen spelen zich af om landje-pik of religie, omdat men een ander het licht in de ogen niet gunt. Onze politici doen het nooit goed, behalve die blonde gek met die kuif die in zijn eentje een oorlog zou kunnen veroorzaken, maar nog nooit iets concreets goed heeft kunnen doen. Onze BN-ers zijn alleen uit op publiciteit en zijn geen mensen die ook hun verdriet mogen uiten, zoals de rest van Nederland dat wel mag doen met massaal gedeelde teksten, zwarte profielen en foto´s van vlaggen halfstok. Láát die mensen toch! Ieder wordt op zijn eigen manier geraakt door een ongeluk wat jou, mij en de buurman zou kunnen overkomen.

Ja, het is bizar. Het is normaler om tegen een boom te knallen en uit een auto gezaagd te moeten worden terwijl je vrouw hoogzwanger is, maar geloof me, ook dat heeft vorige week een enorme knal gegeven, letterlijk en figuurlijk. En ook daar zoeken mensen vormen om te rouwen, om hun ongeloof en verdriet te delen. Zoals ik 15 jaar geleden getroost werd, maar ook heel veel anderen heb getroost toen mijn lief omkwam door een bizar ongeluk. Gun elkaar toch die rouw.

Nee, ik ken niemand uit dat vliegtuig. En ja, het raakt me enorm omdat er zoveel landgenoten aan boord waren, het doet veel meer met me dan wanneer er eenzelfde aantal mensen omkomt bij een treinongeluk in Verweggistan. Mag dat, meneer Youp? Niet? Nou dan zeg ik het hier: ik vind het verschrikkelijk, het raakt me enorm. Zie je, ik doe het lekker toch. Eet smakelijk, daar in Frankrijk.

Het maakt me misselijk en verdrietig om te zien hoeveel azijnpissers er gebruik maken van de uitingen van rouw, verdriet en medeleven om hun eigen politieke  stokpaardjes te lanceren en daarmee anderen in de zeik te zetten. Zo, dat is eruit. Ga de straat op, ga protesteren voor weet ik wat wel doel of gewoon om je nood te klagen, maar heb respect voor het gevoel van anderen. Je kan tegenwoordig geen normaal onderwerp meer zien of dezelfde klagers en mopperaars komen er weer tussen om de boel af te zeiken.

Meneer van ´t Hek en al die azijnpissers, ik ga vanavond lekker eten bij mijn favoriete restaurant hier in Spanje, want het leven gaat door en ik ben blij dat ik na een groot verdriet weer heel veel geluk heb leren kennen. Maar ik ben ook superblij dat ik nog mens genoeg ben om diep geraakt te worden door de enorme ramp die anderen nu zo diep raakt.

jul 15 2014

Kleine vakantie aan de Mar Menor

Cabo de Palos

Vakantie in eigen land. Altijd leuk en zeker in een land wat zo divers is als ons mooie Spanje. Meer en meer gaan we dit land ontdekken en hoewel onze bestemming deze keer niet nieuw was, was het toch weer een belevenis apart.

Gisterenmorgen togen we via een mooie binnenroute door onze eigen Región de Murcia naar Los Narejos, waar onze vrienden Elisabeth en Salvador een vakantiehuis hebben. Ook een typisch Spaans verschijnsel: wonen in het binnenland en aan de kust een stekkie hebben voor vrije weekenden en voor de zomervakantie. In dit geval was het de vader van Salva die 14 jaar geleden, lang voor de crisis toesloeg, een appartement kocht op een goede 200 meter van het mooie zandstrand van de Mar Menor. De Mar Menor is een binnenzee en dat is best een bijzonder verschijnsel .

Important!

De Mar Menor is een lagune in het zuidoosten van de regio van Murcia in Spanje. De lagune is gescheiden van de Middellandse Zee door een strook land, La Manga del Mar Menor genaamd, die 21 km lang is en haar breedte varieert van 100 tot 1200 meter. De lagune is bijna 170 vierkante kilometer groot  en heeft 70 km kustlijn. Het water is heerlijk warm, aangezien de lagune niet meer dan 7 m diep is. Het werd daarom door de bekende zwemster en Hollywood actrice Esther Williams uitgeroepen als “het grootste zwembad ter wereld”.

Goede sportfaciliteiten maken het één van de drukste plaatsen in Europa voor alle vormen van watersport. De noordkant is een natuurpark, dat “Salinas y Arenales de San Pedro del Pinatar” genoemd wordt. Het bestaat uit zoutmeren waar zeezout gewonnen wordt. Verder is het bekend voor haar modderbaden. Verschillende hotels hebben kuren uitgewerkt, maar de plaatselijke bevolking gaat naar het natuurpark om zich onder te dompelen in de modder.

De stranden van de Mar Menor behoren tot de gemeenten San Pedro del Pinatar, San Javier (Santiago de la Ribera, gedeelte van La Manga, Lo Pagan en The Cuarteros), Los Alcazares en Cartagena (Los Urrutias, Los Nietos en een gedeelte van La Manga).

De Feniciërs kozen deze “kleine zee” al eerste om hun zomerresidentie te installeren eerst, later kwamen ook de Moorse koningen. Nog steeds trekt deze plek trekt mensen aan die op zoek zijn naar een rustige omgeving, waar men met ideale weersomstandigheden het hele jaar door kan rusten en zich ontspannen.

Het is opvallend dat het merendeel van de strandgangers Spaans is, er zijn wel buitenlanders, maar veel minder dan in de bekende badplaatsen wat noordelijker aan de Costa Blanca. De Mar Menor ligt in de provincie Murcia en is volgens Salvador vooral ook erg in trek bij de Madrilenen, die er blijkbaar heel veel huizen bezitten en hun vakanties graag doorbrengen op de landstrook tussen de Middellandse Zee en de Mar Menor.

Wij wandelden ´s morgens langs het strand, dronken wat met Elisabeth, Salva en hun zwager José (bij ons bekend als Sjakie Dos) die er niet weg te slaan is op het moment. Daarna aten we heerlijke gamba´s. pizza en meer lekkernijen bij Restaurante Angela, pal naast het appartementencomplex waar we logeerden in het ruime huis van Salva´s familie. Juli is hun maand en de maanden juni en augustus zijn voor zijn broers. Zo werkt dat in Spanje :-)

Na een welverdiende siesta togen we rond half zeven naar het strand om lekker te badderen in het warme, ondiepe water. Het is er superveilig voor kinderen omdat je zeker 200 meter de zee in moet voor je in water komt waar je niet meer kan staan en er is weinig golfslag. Kleine Martín is nog net geen drie maanden, maar ging heerlijk in de armen van zijn ouders mee. Goh, wat genoot dat manneke van het warme bad! Los Narejos ligt maar een kilometer van het vliegveld van San Javier en hoewel er niet continue vliegtuigen overkomen, vliegt Ryanair toch heel wat toeristen in in de maand juli. Ik moet zeggen dat het een bijzondere ervaring is om in de zee te dobberen en zo´n enorme vogel vlak boven je langs te zien scheren. Ze zijn dan al volop aan het landen, heel apart, je hebt het gevoel dat jet het landingsgestel zo kan aanraken.

Ook weer iets: toeristen gaan op het heetst van de dag naar het strand, Spanjaarden gaan ´s ochtends of ´s avonds zodat het niet meer zo heel warm is. Het was dik 9 uur eer we terug waren en na een verfrissende douche om het zout en zand van ons af te spoelen, gingen we het hoekje om naar de straat waar zich tientallen restaurants bevinden met de terrassen waar je maar kan kiezen wat je wilt eten. Wij kwamen terecht bij Route 66 (geen familie van die in Benijofar) en namen een schaal nacho´s mét. De mannen hadden daarna nog wel zin in een hamburger, maar Eli en ik kozen voor een lekker stuk appeltaart. Koffie na en ondertussen zagen we het plein leeglopen. Ook een verschil: de meeste Spanjaarden eten in hun eigen huis, de buitenlandse toeristen zoeken de terrassen op en zo is rond half 12 bijna alles al leeg, want die eten vroeg. Spanje komt dan pas echt op gang :-)

Dat hebben we geweten, want naast ons zaten blijkbaar een aantal gezellige Spaanse vriendinnen die gewoon tot half drie hebben zitten kletsen, lachen en lol maken op het balkon van hun appartement. Dat is de andere kant van de gezelligheid van kust: veel mensen, overal auto´s en drukte tot ver in de nacht. Wij vonden het erg gezellig, zo´n dagje kust, maar weten nu weer dat wij nooit een huis in een kustplaats zullen kopen.

Vanmorgen bleek dat Elisabeth het ook wel een beetje gehad het met huis, strand en vice versa. We stelden hen dus voor om eens een stukje verder te gaan kijken en zo togen we naar het leuke authentieke kustplaatsje Cabo de Palos, waar we al eerder waren. We ontbeten aan de haven en genoten van de rust en gezelligheid daar.  We wandelden langs de haven, reden naar de mooie vuurtoren en besloten daarna eens de andere kant van de Mar Menor te gaan bekijken. Wij deden dat al eerder, maar Elisabeth was niet verder geweest dan La Manga, jaren geleden. We reden de 21 kilometer landtong en weer terug en zagen dat de strandjes daar erg rustig waren met op veel plaatsen leuk vermaak, zoals waterglijblanen, waterfietsen, jet ski´s en restaurantjes. Helemaal geen verkeerde plek voor een leuke strandvakantie als je ervan houdt!

Wij lieten de kust weer achter ons om even naar het Centro Comercial Espacio Mediterraneo bij Cartagena te gaan. We keken meer rond dan we shopten, maar zagen onze vrienden genieten van het onverwachte uitje, terwijl opa Kanguroo trots achter de kinderwagen liep. Leuk woord he? Een oppas heet in Spanje een kangoeroe :-) In de buidel dus, in dit geval de kinderwagen waar dit vrolijke ventje helemaal enthousiast wordt als Albert in het Nederlands tegen hem begint te kirren. Dat wordt nog wat, die leert vanzelf Nederlands zo :-) We aten een voortreffelijk dagmenu bij de Cotton Grill en reden moe en voldaan terug naar Los Narejos. Tas pakken boven en op naar Macisvenda, want één nacht in de gekte van de Spaanse kust is genoeg voor ons. Dit is het Spanje wat ik me voorstelde voor ik hier ooit kwam en dat is dus niet ´ons Spanje´. We zullen Elisabeth en Salvador volgend jaar eens ´ons Nederland´ laten zien, wat zullen ze genieten daar. Bestellen jullie alvast mooi weer voor eind april 2015?

jul 06 2014

Alweer 3 jaar voorbij

Klik op het filmpje om dit te bekijken

Hallo beste kijkbuisvrienden,

hier weer eens een stukje geklad van mijnes vingers. Jawel het is vandaag 6 juli een heugelijke dag we zijn namelijk precies 3 jaar uitgeschreven uit Nederland. Allememagies wat heeft dat het tijdkanon in werking gezet en elke morgen dat ik op sta ben ik mijn broekies weer aan het uitdoen om te gaan slapen. Zo snel gaat dat hier, gelukkig hebben de weergoden gemeend op één hoop te schijten en hebben wij dus last van een hoop mooi weer. Ik heb er zelfs extra korte broekies voor motte aanschaffen. Maar volgens het Boze Oog heb ik er nu genoeg zo rond de twintig zegt ze, maar ik hendig als wat gooit ik er steeds een paar extra in de oranje wasmand. Oranje tja dat gebruiken we hier nog regelmatig ook zo tijdens deze WK had zo rond mijn verjaringsdag de boel hier versierd met Spaanse en Nederlandse vlaggetjes van plastic. Die heb ik trouwens na het verlies van Spanje snel verwijderd, niet om de reden die je nu zit te bedenken, maar gewoon omdat die stomme dingen een klere herrie maken in de wind.

 

Wat is de tijd snel gegaan, kan me de dag nog herinneren dat we besloten om eens in Spanje te gaan kijken of we er een plekkie konden vinden. Heel wat huisjes hebben we hier bekeken en elke dag verbaast het ons dat we hier in Macisvenda zo gelukkig zijn. Een huisje dicht bij het dorp waar menig bewoner in opdracht van de plaatselijke Medico (dokter op zijn Spaans) een wandelingetje maakt en steevast even het handje opsteekt met een Buenos Dias. We voelen ons betrokken bij het dorp, anders dan vele van onze vrienden die maar weinig in contact hebben met de enge spaanssprekende mensen. Maar neem van mij aan: als je probeert kom je er heus wel en komen ze vanzelf aan de deur met de ene keer groente en de andere keer wat vers fruit. Alleen na hevige regenval moet je de schuilkelder in omdat ze dan aan de deur staan met plaatselijk gevangen slakken, brrrr niets voor mij.

Terug denkend aan 3 jaar geleden mijmer ik even weg:

Wat hadden we een mooi plekje in Beesd, een gaaf huis met een grote schuur en een heleboel werk. Helaas gaan werk en ik niet samen door een deur, door mijn ziekte heb ik veel aderlatingen moeten laten en een vertrek naar een warm land zou het beste zijn. De knappe dokters in Holland hadden gelijk, de pijn is hier dragelijker geworden en herstel na een inzinking is wat sneller gemaakt in deze heerlijke temperaturen. Fijn was het om zelf het verhuisgedeelte voor eigen rekening te nemen en tja, een chauffeur blijft een chauffeur en geniet er met volle teugen van. Onze grijze muis met trekdoos heeft vele spullen naar hier gebracht. Gelukkig mocht ik ook nog een keer met onze eigenste Mercedes 316 Cdi, extra verlengd en extra verhoogd met daarachter de trekdoos naar Spanje. De laatste spullen heb ik met een huurbus weggebracht.

Zoals vele weten en voor het nog niet weet: wij houden van impulsieve projecten, zo bouwden we onlangs een La Cantina op de rand van ons terras waar we bijna dagelijks gebruik van maken en vooral nu tijdens de WK is het ons clubhonk waar een menig oooooo  en aaaahhhh door de lucht gaan. Genieten, dat is ons motto geworden, geloof me we doen er alles aan waardoor ondanks de droogte hier ons gras behoorlijk groen is.

Ons grootse aanwinst of te wel het beste wat we ooit bedacht hebben is de verbouwing van onze garage naar een volwaardig gastenverblijf. Ons huisje zei mijn schoonmoeder dan elke keer weer. Helaas door die stomme kloteziekte mag ze niet meer genieten van al het moois wat we hebben… ze kunnen een hoop zeggen over schoonmoeders, ze heeft er lang over gedaan om mij echt te leren kennen, maar ik mis haar.

3 Jaar zijn nu voorbij en we gaan op naar meer onze reis naar Australië komt eraan en ik ben al hard aan het trainen in het links instappen en rijden op een paar knipperende lichten en boze Engelsen na gaat het goed.

Hoe we hier zijn gekomen staan nog steeds in het filmpje bovenaan dit blog. 

Klik op het filmpje om dit te bekijken.

Groetjes,
ook van mijn Boze Oog,
Alberto

Oudere berichten «