apr 17 2014

Lente in Frankrijk en meer

Terwijl de foto´s van ons bezoek aan de paarden hier als stroop worden geupload, zal ik een kort verslagje maken van twee heerlijke reisdagen.

Wat is Spanje mooi, maar heel eerlijk? Ik vind Frankrijk op dit moment nog veel mooier! Het is lente, alles is groen, overal lopen koeien, kalfjes en paarden in de wei en de rit van vandaag was adembenemend, net als gisteren. Zo jammer dat hier Fransen wonen :-) En dat het weer minder goed is dan bij ons in Spanje, laten we dat niet vergeten. Alle gekheid op een stokje, we zijn erg gelukkig in Spanje, maar een rit door Frankrijk in de lente is niet te versmaden.

Doordat we gisterenmorgen al rond kwart over vijf in de auto zaten, hadden we alle tijd van de wereld om een leuke omweg te maken. Zo reden we deze keer tot Barcelona via de vertrouwde weg naar het noorden, maar schoten we daar het binnenland in om onze weg te vervolgen door de Pyreneëen. Andorra was het doel voor de middag, maar daar waren we snel van genezen. De stad Andorra la Vella is één groot winkelcentrum vol hotels, veel auto´s, veel drukte en veel toeristen. Alles waar wij allergisch voor zijn. We hebben er dus alleen onze tank volgegooid voor een leuke 1,13 euro per liter en zijn toen snel doorgereden. Wel erg leuk waren de skigebieden meer richting de grens met Frankrijk. De liften waren nog open en er waren nog heel veel skiërs en snowboarders op de pistes actief. Leuk!!

Via een hoge pas reden we richting Frankrijk en net na de grens was de temperatuur die boven rond de 10 graden was, weer gestegen naar aangename temperaturen. Tijd om het bij het tankstation gekochte stokbroodje met kaas en chorizo te verorberen. Heerlijk, zo´n picknick onderweg. We vervolgende onze weg door een prachtig stuk Frankrijk tot het kleine dorpje Donneville.

Daar hadden we een kamer geboekt in hotel L´Enclos, maar dat bleek een klein bungalowtje achter de parkeerplaats te zijn. Enorm gedateerd, bloemetjes op de tegels uit de jaren ´70, maar kraak- en kraakhelder en voorzien van alle gemakken. En doodstil, dus heerlijk rustig om te slapen. Top! De grootste verrassing was echter het eten én de eigenaar die Spaans bleek te zijn en waar we nog mee konden dus ook. We aten het duurste menu van de kaart, wat voor Nederlandse begrippen best mee viel (39 euro p.p.), maar daarmee was het ook een echt feest. Heerlijke foi gras vooraf, de beste biefstuk in tijden (en ja, bij David zijn ze ook lekker!) met superlekkere paddenstoeltjes en groenten, geitenkaas in honing voor mij en in Calvados voor Albert en voor hem een kaasplankje toe, voor mij een heerlijke Dame Blanche. Leuke entourage, veel mensen in het restaurant, aanradertje eerste klas!

Het ontbijt vanmorgen was echt Frans, stokbroodje, croissantje, chocoladebroodje en een kop sterke koffie, erg lekker. Om half acht zaten we weer in de auto voor weer zo´n weergaloos mooie rit. Alles staat in bloei langs de weg en de bruine koetjes zijn zo leuk! Rond de middag waren we bij Jane op de boerderij. Janssen had ons verwacht denk ik, want hij stond in de barn met nog een vriendje. Jane noemt hem een ´wise old man´ en zo ziet hij er ook uit. Hij wordt steeds grijzer, zit nog half in zijn lange winterharen, maar straalt wel van gezondheid. Hij herkende ons duidelijk wel, maar kreeg pas zin in knuffelen nadat hij een heel brood achter zijn kiezen had gewerkt. Ouwe schoeberaar, hij doet het zo goed daar.
Whisper was ´niet thuis´, hij liep met de rest van de boys over de rivier waar ze lekker doorheen plonsen en wij zijn daar maar naar toe gereden omdat we niet zoveel zin hadden om nat te worden. We moesten helemaal de heuvel op om hem te vinden, want hij kon ons niet zien en wij hem niet. Speur naar een witte pony en je vindt Whisper, want hij en Cashew zijn nog steeds onafscheidelijk. Na veel fluiten en roepen kwam hij maar eens kijken waar al die drukte om was, maar of hij ons herkende? ´k Weet niet hoor … maar vooruit, het knuffelen was wel even leuk, maar ook niet voor lang. Alleen maar goed, hij is daar helemaal thuis met zijn vriendjes.

Na nog een paar uur rijden, hebben we voor vandaag het bijltje erbij neer gegooid. We hebben even gewinkeld in Orléans, Albert kletst inmiddels bij met Annie en met Manon en heeft voor Tweede Paasdag zijn oude rol als veilingmeester weer toebedeeld gekregen met Manon als lieftallige assistente. Dus wie nog zin heeft om te lachen: maandagmiddag om 3 uur, Stalhouderij ´t Woud in Schijndel. Hasta la Vista!

apr 14 2014

Palmpasen

 

Gisteren was het de Domingo de Ramos, letterlijk vertaald is dat de Zondag van de takken. Palmpasen dus. En dan kan je naar één van de grote beroemde optochten in de omgeving gaan, maar je kan ook gewoon je betrokkenheid bij je eigen dorp tonen. En dat deden we.

De foto´s´zullen elders meer spectaculair zijn, het gevoel is hier in ons eigen Macisvenda gewoon goed.

apr 01 2014

Kalm aan, dan breekt het lijntje niet

Zojuist reageerde Yvonne op mijn blog van vandaag en vroeg hoe wij het altijd druk lijken hebben en toch kalm aan blijken te doen. Ineens dacht ik aan het salamiworstje. De Hoogstraat, 2007, de therapie die Albert redde en daarmee ook ons huwelijk. Drie maanden hard knokken, van zondagavond tot vrijdagmiddag gescheiden. En op woensdag ontvoerde ik hem, gingen we samen romantisch ergens eten. 

Ik schreef er dit over, bijna aan het eind van die heftige zomer:

In het begin van Alberts therapie kreeg hij als opdracht  een boek te lezen over chronische pijn. De titel van het boek is ‘De pijn de baas’ en dat is ook eigenlijk waar het helemaal om draait. Iemand met chronische pijn die terecht komt in zo’n revalidatiekliniek is alle stations vaak al gepasseerd als het gaat om het zoeken van de oorzaak en het wegnemen van de oorzaak van de pijn. Dat lukt gewoon niet.

Maar wat dan? Altijd leven met pijn is een hele zware opgave. Maar chronische pijnpatienten blijken heel veel overeenkomsten te vertonen, al is de oorzaak van de pijn vaak heel verschillend. Reuma, arthrose, fybromyalgie, neuropathie, bekkeninstabiliteit, het zijn allemaal ziekten die pijn veroorzaken en waar vaak weinig meer aan te doen valt in de zin van genezing. En de patienten gaan veel overeenkomsten vertonen. Ze moeten door het proces van het accepteren van de pijn, het accepteren van het verliezen van bepaalde capaciteiten, misschien hun werkkring, sport of hobby’s. Ze gaan vaak een andere houding aannemen om de pijn te verlichten, met als gevolg weer pijn in andere lichaamsdelen. Ze verkrampen, gaan steeds minder ondernemen, krijgen als gevolg daarvan weer minder conditie en daardoor kan je de pijn weer minder goed verdragen. Hoofdpijn hoor je eigenlijk van allemaal, want pijn geeft stress en stress geeft hoofdpijn.

In het boek worden dit soort processen beschreven, maar ook worden mogelijkheden aangeboden om deze cirkels te doorbreken. Om anders met de pijn te leren omgaan, om door ontspanningsoefeningen, houdingsverandering, een ander leefpatroon en nog veel meer, wel nog pijn te hebben, maar de pijn de baas te kunnen. Ik heb het boek ook gelezen, in de eerste weken van Alberts therapie. Gelukkig, want het heeft me heel veel inzicht gegeven in waar ze daar in De Hoogstraat mee bezig zijn en waar ze met Albert naar toe willen.

Albert is gemotiveerd, zeker weten. Hij werkt keihard, heeft af en toe een inzinking, maar is heel erg blij met de mogelijkheden die hem geboden worden. Ik zie hem veranderen. Zijn houding is rechter, hij is meer open, letterlijk en figuurlijk, kan beter met kritiek omgaan en legt de latten voor ons ook al wat minder hoog. En hij heeft het de hele dag maar over zijn salamiworstje. Dat moet ik denk ik toch maar even uitleggen, want sommige mensen kijken hem erg vreemd aan als hij weer over dat ding begint.

Als je naar de winkel gaat, een grote salamiworst koopt en deze bij thuiskomst in een keer binnenpropt, word je er naar van. Je wil teveel in een keer behappen, het is even lekker en dan is de worst op en je voelt je nog rot ook. Doe je het anders en snijd je de salamiworst in plakjes, legt ze op een schaal en neemt gedurende de dag regelmatig een stukje worst, dan is de worst aan het eind van de dag ook op. Maar je hebt er dan de hele dag plezier van, je maag kan het verwerken en je voelt je aan het eind van de dag ook nog lekker.

En zo moet het ook met je hele dag gaan. Niet ‘s morgens een paar uur al je werk afwerken, doodmoe worden en de rest van de dag voor Pampus liggen met een rotgevoel. Nee, je klus in stukken verdelen, op tijd even ontspannen en rusten en dan met frisse moed weer wat gaan doen. En dat is even een grote verandering hier thuis hoor! Albert, en met hem veel pijnpatienten, is van het soort dat zo snel mogelijk maar probeert het werk klaar te hebben voor de pijn té heftig wordt, want daarna lukt het niet meer. De worst wordt naar binnengepropt dus.

Nu verdeelt hij zijn werk, komt op tijd even rustig koffie drinken, gaat voor of na het eten een uurtje liggen, gaat weer wat doen, kijkt aan het eind van de middag lui op de bank naar de Tour en gaat ‘s avonds nog ergens mee naar toe. Het afgelopen weekend hebben we een avond vergaderd, een middag visite gehad, zijn we een avond uit eten geweest en is er ook nog een en ander aan klusjes gedaan. En allemaal volgens het plakjes-worst-principe.

Ik werk mee, probeer het schema mee aan te houden en ben dan heel benieuwd hoe Albert zich eronder voelt. Mijn grootste beloning kreeg ik vrijdagavond na de vergadering. Hij had af en toe even gestaan om een andere houding aan te nemen, kwam na afloop thuis en zei ineens tegen me: ‘Mo, ik geloof dat ik de pijn de baas ben!’. Natuurlijk is de pijn nooit weg, maar de pijn voelt niet meer als een continue last, het is beheersbaar, het stoort niet in het doen en laten. We weten dat het werken blijft en dat er best terugvallen zullen zijn, maar we weten nu weer waar we het allemaal voor doen! Nog een paar weken hopen we … en dan verder samen er tegenaan!

Oudere berichten «